Dünyanın en mütevazı lideri olarak tanınan, Uruguay’ın eski devlet başkanı José Mujica, 88 yaşında hayatını kaybetti. Uzun süredir sağlık sorunlarıyla mücadele eden Mujica, sadece bir politikacı değil; tüm dünyada adalet, eşitlik ve insanlık onuru için verilen mücadelenin simge isimlerinden biri olarak hafızalara kazındı.
2010-2015 yılları arasında Uruguay Cumhurbaşkanlığı görevini yürüten Mujica, görev süresi boyunca maaşının %90’ını yoksullara ve küçük girişimcilere bağışladı. Sarayda değil, mütevazı bir çiftlik evinde yaşadı. Klasik arabası 1987 model bir Volkswagen Beetle idi. Hiçbir zaman “güç” peşinde olmadı; çünkü onun anlayışında gerçek güç, sade ve dürüst bir yaşam sürebilme cesaretiydi.
Bir Başkan Gitti, Ama Bir Vicdan Kaldı
José Mujica’nın ölümüyle yalnızca bir devlet adamını kaybetmedik; modern çağın az rastlanır ahlaki figürlerinden birini uğurladık. Bugünün dünyasında siyaset giderek çıkarcılığın, gösterişin ve kibirin aracı hâline gelirken, Mujica tam tersini temsil etti: Az ile yetinmenin, halkla bir olmanın, iktidarın yozlaştırıcılığına karşı direnmenin adını.
Siyaset onun için bir meslek değil, bir ahlak meselesiydi. “Tüketmek için değil yaşamak için çalışmalıyız” diyerek modern dünyanın bitmek bilmeyen açgözlülüğünü sorguladı. Kapitalizmin parlak vitrinlerine karşı bir çift topraklı ellerle, sade bir yaşamla direndi.
Bugün, dünya onun ardından sadece bir başkanı değil, bir öğretmeni, bir bilgeyi, bir dostu kaybetmiş gibi hissediyor. Çünkü o, yaptığı her konuşmada bizi bize anlatan bir ayna gibiydi. İnsanı yücelten şeyin ne servet ne de iktidar olduğunu, sadece vicdan ve sadelik olduğunu hatırlatıyordu.
Son Söz Yerine
José Mujica öldü. Ama fikirleri, dünyaya bıraktığı sade izler hâlâ yaşıyor. Belki birçoğumuz onun gibi olamayacağız; ama onun gibi yaşamanın mümkün olduğunu bildiğimiz bir dünya artık daha mümkün. O bir politikacı değil, bir insanlık önerisiydi.
Toprak seni yavaşça alacak içine, tıpkı senin hayattayken toprağa, doğaya, insana gösterdiğin saygı gibi…
Huzurla uyu, Pepe.
